سلام :روزگاری پست وآدمهایی نامرد سرنوشت زیبای من را تار کردند.این مردم از اینکه از عشق و دوستی دم می زنند پس چرا پای حرفی که هستند نمی ایستند. تو فقط برو از دیدگانم به دور که دیدنت مرا آزار می دهد.

             از خودم نفرین هر دقایقی

                                              بر تو باد ننگترین عاشقی

می دانی که دوستت داشتم.چرا واژه ی از {عاشقتم }بر روی لبانت نیامد تا مرا از نا امیدی نجات دهی. بگذار تا بر مزار خود بنویسم؛دیگه نمی خوام آن قیافه ای که در دلم حک کرده بودی ببینم.من مرز دوست داشتنی تو را با پای پیاده شبها با چشمانی گریان می پیمودم؛اما به کویر می رسیدم که گذشت ازآن آسان بود امّا یاریَم نکردی تو از سنگینی من یک خاطره تلخ  توی دلم نهال کردی که بزرگ شدنش به مرگ من می انجامید.

{من شاعر امروز می خواهم نامردی یا بی توجهی تو را نسبت به یک معشوق خود به یک جوابی که از ته قلب دوستت داشتم و حاضر نشدی با من که بهترین دوستش بودم در جریان بگذارد. من نمی خواهم که با قلمی که همیشه درد دل هایمان  را با آن می نوشتیم در روی سینه و در ورقه پاک کنم}

توی گنجینه دلم گهواره ای به نام غم پرورش دادم تا با خاطراتت؛تا با عشقی که نسبت به تو غمهایم را رونق می بخشیدم،زندگی کنم؛اما تو خیال هم با من غریبی می کردی،چطور خودم را ببخشم ، چطور بعد تو حکم خنده بر لب هایم صادر کنم در حالی که قاضی این عدالت کثیف را به گریه محکوم کرده.

قاضی توای،با یک عدالت در اوج بی رحمی ،انگار از قوم مغول جامانده ای با ذاتی پلید،  نمی دانم شایدهم در مورد تو اشتباه می کردم.چون من تورا درذهن خود جای دادم هرچند که لیاقت همچنین موردی را نداشتی. کاش میشد تو دلم ذره ای بی ناموسی رواج داشت تا بعد تو هم ثابت کنم پشت این چهره ای که اول و آخرش معرفت ودوست داشتنی است میتوانم انسانی را مثال بیاورم که وقتی از یک چشمه آب می خورد مثل یک انسان پست آنرا گل آلودش کند؛من هم می توانم با دل دختر های دیگر بازی کنم.اما در مرامم ضعیف کشی رواج ندارد.

آنقدر از تو گله به دل دارم که گاهی به گریه های خود می خندم مثل این که آهن گداخته ای را با آب سرد خنک کنند.تا پولاد درست شود.شرایط دوست داشتن تو همچنین سرنوشتی را برای من رقم زد ومن را پولاد گردانید تا واژه ی رحم جای خود را با واژه ی ننگ ونفرت بدهد و این افکار را در مورد عزیزترین کسانم که اولینش تو بودی پیاده کنم {و دیگر نه به تو و نه به دیگری و حتی به خیال خودم هم اعتماد و اعتقاد ندارم} کاش می شد با تنها شدن و تنها گریستن،کاش می شد با سر در گریبان شدن، کاش می شد با دوری از تو ، عشقت را فراموش کنم . اما کجاست آن آدمی که درک همچنین واقعه ی زلزله واری را باور نکند.گاهی برای گریه کردن رو به آسمان می نگرم ،به ستاره ها می نگرم ،زیبا،براق و چشمک زنان هرکدام با صاحب خودشان،اما تنها ستاره ای که دور از همه و در رؤیاهایش دارد زندگی می کند پیدایش نیست. کجاست ستاره ی اقبال من ، توی آسمانها دونبالت می گشتم که یک قدمی خودم پیدایت کنم آزُردی مرا به ناحق ترین حق. حق مرا به گلوله ای که هر لحظه ای در حال انفجار بود مبدل ساختی.{توی وصیت نامه ای که در دفتر غمهایم نوشته ام ، ذکر بخشش تو را جویا شدم تا از این آهی که دارد بغض مرا نوازش می دهد خلاصی یابی } خداوند غم را آفرید که انسان حداقل لذت لحظات شاد را از یاد نبرد . اما ما دلخوشی هایمان کی بود همان کس چه کارمان کرد. مدت زمانی بود که عاشقت بودم امّا نتوانستم بر زبانم بیاورم چون می دانستم که به چنین روزی دچار خواهم شد حرفام شیرین بودند تلخ شدند خاطراتت گل بودند ولی خار شدند. طعم آن لبهای شیرینت کجا رفت ،طعمی که برایش نمی دانستم چطور شبم روز و روزم شب می شد. از عشق ودوستی دم می زدی . از با من بودن روی ورقه داستان می ساختیم چرا دیگری خانه ای از مهر وصفا وصمیمیت که من و تو و یک لبخند کوچک با هم پرچمش را بالا بردیم آمد وویران کرد. کاش می شد احساساتم را درک کنی کاش می شد از نگاه غمبارم می فهمیدی که دوستت داشتم امّا افسوس.......

افسوسی که همیشه بعد از گفته هایم برایت می نوشتم . حباب نفرت من از تو پاره شد امّا باز آرزوی زندگی خوشی را برایت می کنم {افسوسی که ازآن می ترسیدم همین بود }

کاش می دونستی که چرا از تو متنفر شدم.چون دوستت داشتم توی دلم جا افتاده بودی دیگر شبها به جای اینکه خاطرات با تو بودن را مرور کنم  به بیکسی خودم می نگرم.

تو این خانه ای که اگر داد هم بزنی کسی صدایت را نمی شنود خانه ای که می خواستم برایت پر زرق و برقش کنم .

دیگر جغد شوم جدایی سر انداخته و هرگز رنگ شادی به خود نمی گیرد.

اگر درک کنی  میبینی و میابی که یک طرف اتاقم را با خاطرات سیاه امّا در درون سفید به معرض خنده ی دیگری گماشتم .

تو یک بازیگر بودی، بازیگری که نقش منفی این داستان را بر عهده داشت و من مقتول این داستان.........

عشق قبل از تو رنگ نداشت بعد از تو هم ندارد.دیگر عشق را نمی خواهم ،دیگر نمی خواهم بیش از این خار شوم مدتی است که گوشه گیری را آزمایش می کنم بد نیست در نبود تو می خواهم  دیگر کسی پیشم نباشد .می خواهم به تنهایی عادت کنم  تنهایی که می دانم مرا پیر خواهد کرد،گاهی از خودم  ازتو و از مردم بیزار می شوم ،وگاهی خدا را شکر می کنم که قبرستان نزدیکمان است چون به هنگام مرگم مرا زیاد در بازار نمیچرخانند و به اتاقم می رسانند اتاقی که در آن حتمآ یکی 2نفر از ملائک هستند تا که به پیشوازم بیایند که مرا حداقل آنجا دلداری بدهند.

ساده سلام کردم امّا خداحافظی ام همراه غم و اندوهی است که با بستن این نامه که ذره ای از احساساتم را در بر دارد مرا در حسرت رسیدن به تو باز دارد